Η μετακόμιση ενός ενήλικου παιδιού είναι μια σημαντική αλλαγή και για ολόκληρη την οικογένεια. Οι γονείς μπορεί να νιώθουν χαρά, συγκίνηση ή ανησυχία, όμως ο τρόπος που εκφράζουν τα συναισθήματά τους μπορεί είτε να στηρίξει είτε να πιέσει.
Ορισμένες φράσεις ακούγονται σαν ενδιαφέρον, αλλά μεταφέρουν αμφιβολία, έλεγχο ή ενοχή. Αυτές είναι εκείνες που καλό είναι να αποφεύγονται:
Λόγια που μοιάζουν με κριτική
- «Είσαι σίγουρος ότι μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου;»
- «Το σπίτι σου δεν είναι τόσο τακτοποιημένο όσο το δικό μας.»
- «Δεν θα άντεχες χωρίς τη βοήθειά μας.»
- «Πόσα χρήματα ξόδεψες για όλα αυτά;»
Ερωτήσεις που δημιουργούν πίεση
- «Πότε θα γυρίσεις να μείνεις πάλι μαζί μας;»
- «Γιατί δεν διάλεξες μια καλύτερη περιοχή;»
- «Ποιος σου είπε να κάνεις αυτή την επιλογή;»
- «Μήπως βιάστηκες να φύγεις;»
Φράσεις που ακυρώνουν την ανεξαρτησία
- «Εμείς ξέρουμε καλύτερα τι χρειάζεσαι.»
- «Θα έρχομαι συχνά για να ελέγχω αν όλα είναι εντάξει.»
- «Μην ξεχνάς ποιος σε βοηθά οικονομικά.»
- «Το πατρικό σου θα είναι πάντα η πραγματική σου θέση.»
Η πιο ουσιαστική στάση είναι η διακριτική παρουσία. Αντί για συμβουλές χωρίς να ζητηθούν, οι γονείς μπορούν να πουν: «Χαιρόμαστε για το νέο σου ξεκίνημα και είμαστε εδώ όταν μας χρειαστείς». Έτσι προσφέρουν ασφάλεια, χωρίς να περιορίζουν την ελευθερία.
